Moje obrazy istnieją na progu między widocznym a odczuwanym. Tworzę przestrzenie, w których stałe zasady rzeczywistości już nie obowiązują, a gdzie warstwy świata, które zwykle pozostają poza percepcją, zaczynają się pojawiać.

Przyciągają mnie chwile, gdy to, co znajome, zaczyna się rozpływać, co pozwala na nowe sposoby rozumienia świata, jego ukrytego potencjału i naszych własnych wewnętrznych krajobrazów.

Ten świat nie jest ucieczką od rzeczywistości, ale jego rozszerzoną formą - miejscem, w którym granice między snem, pamięcią a życiem na jawie stają się przepuszczalne.