De schilderijen tonen een gedeeltelijk opkomende menselijke figuur die zweeft tussen nymfe (insect)-achtige instincten en bewuste zelfbewustheid.
De pop/nymfe wordt zowel schuilplaats als gevangenis - een structuur die moet barsten om identiteit te laten ontstaan.
Het werk verkent transformatie niet als voltooiing, maar als een onstabiele drempel tussen worden en ontbinding.