Οι πίνακες απεικονίζουν μια μερικώς αναδυόμενη ανθρώπινη φιγούρα που αιωρείται μεταξύ ενστίκτου παρόμοιου με νύμφη (έντομο) και συνειδητής αυτογνωσίας.
Η κάμπια/νύμφη γίνεται και καταφύγιο και φυλακή - μια δομή που πρέπει να ραγίσει για να αναδυθεί η ταυτότητα.
Το έργο εξερευνά τη μεταμόρφωση όχι ως ολοκλήρωση, αλλά ως μια ασταθή κατώφλι μεταξύ γίγνεσθαι και διάλυσης.