Obrazy przedstawiają częściowo wyłaniającą się ludzką postać zawieszoną między instynktem przypominającym nimfę (insekt) a świadomym ja.
Pupa/nimfa staje się zarówno schronieniem, jak i więzieniem - strukturą, która musi pęknąć, aby tożsamość mogła się ujawnić.
Dzieło bada transformację nie jako zakończenie, ale jako niestabilny próg między stawaniem się a rozkładem.