Obrazy przedstawiają częściowo wyłaniającą się ludzką postać zawieszoną między instynktem przypominającym nimfę (owad) a świadomą tożsamością.
Pupa/nimfa staje się zarówno schronieniem, jak i więzieniem - strukturą, która musi pęknąć, aby tożsamość mogła się ujawnić.
Praca bada transformację nie jako zakończenie, ale jako niestabilny próg między stawaniem się a rozkładem.