Wie bezit de aarde stelt vragen over de menselijke impuls om te bezitten en te controleren wat fundamenteel niet kan worden bezeten. De aarde, ingekapseld in glas als een fragiel object, lijkt te zijn gereduceerd tot een handelswaar - een symbool van consumptie en illusorische dominantie.

Omringende elementen - de libelle, de mier en de razendsnelle auto - vertegenwoordigen verschillende vormen van bestaan die dezelfde grond delen. De auto wordt een stille metafoor voor de mensheid en haar onophoudelijke drang naar eigendom en vooruitgang, terwijl de insecten het leven belichamen in zijn meest essentiële, instinctieve vorm. Geen van deze figuren bezit werkelijk de planeet; ze passeren er gewoon doorheen. De aarde gaat aan hen allemaal vooraf en behoort uiteindelijk alleen aan zichzelf.