Herinneringen aan Atlantis reflecteert op perceptie, mythologie en de noodzaak om de werkelijkheid vanuit meerdere perspectieven te bekijken. Putten uit de symbolische taal van verloren beschavingen, nodigt het schilderij uit tot een heroverweging van wat er onder het oppervlak van de zichtbare wereld ligt.

Atlantis verschijnt niet als een historische plaats, maar als een metafoor - een herinnering dat kennis, geheugen en waarheid vaak bestaan buiten onmiddellijke herkenning. Door zich te verdiepen in de mythe als een vorm van collectief geheugen, suggereert het werk dat het onmogelijke misschien slechts een kwestie van perspectief is, en dat het begrijpen van het verleden nieuwe manieren kan openen om de toekomst voor te stellen.