Οι πίνακες απεικονίζουν μια μερικώς αναδυόμενη ανθρώπινη μορφή που αιωρείται μεταξύ της ενστικτώδους φύσης που μοιάζει με νύμφη (έντομο) και της συνειδητής αυτογνωσίας.
Η κάμπια/νύμφη γίνεται και καταφύγιο και φυλακή - μια δομή που πρέπει να ραγίσει ώστε να αναδυθεί η ταυτότητα.
Το έργο εξερευνά τη μεταμόρφωση όχι ως ολοκλήρωση, αλλά ως ένα ασταθές κατώφλι μεταξύ του γίγνεσθαι και της διάλυσης.