Οι πίνακες απεικονίζουν μια μερικώς αναδυόμενη ανθρώπινη φιγούρα κρεμασμένη μεταξύ της ενστικτώδους φύσης που μοιάζει με νύμφη (έντομο) και της συνειδητής αυτογνωσίας.
Η κάμπια/νύμφη γίνεται και καταφύγιο και φυλακή - μια δομή που πρέπει να ραγίσει για να αναδυθεί η ταυτότητα.
Το έργο εξερευνά τη μεταμόρφωση όχι ως ολοκλήρωση, αλλά ως μια ασταθή κατώφλι μεταξύ του να γίνεις και της διάλυσης.