Μνήμες της Ατλαντίδας αναλογίζεται την αντίληψη, τη μυθολογία και την αναγκαιότητα να βλέπουμε την πραγματικότητα από πολλές οπτικές. Αντλώντας από τη συμβολική γλώσσα των χαμένων πολιτισμών, ο πίνακας προσκαλεί σε μια επαναξιολόγηση του τι κρύβεται κάτω από την επιφάνεια του ορατού κόσμου.

Η Ατλαντίδα εμφανίζεται όχι ως ιστορικός τόπος, αλλά ως μεταφορά - μια υπενθύμιση ότι η γνώση, η μνήμη και η αλήθεια συχνά υπάρχουν πέρα από την άμεση αναγνώριση. Εμπλέκοντας τον μύθο ως μια μορφή συλλογικής μνήμης, το έργο προτείνει ότι το αδύνατο μπορεί να είναι απλώς θέμα προοπτικής και ότι η κατανόηση του παρελθόντος μπορεί να ανοίξει νέους τρόπους φαντασίας του μέλλοντος.