Οι πίνακες απεικονίζουν μια μερικώς αναδυόμενη ανθρώπινη μορφή που κρέμεται μεταξύ ενστίκτου που μοιάζει με νύμφη (έντομο) και συνειδητής αυτογνωσίας.
Η κάμπια/νύμφη γίνεται τόσο καταφύγιο όσο και φυλακή - μια δομή που πρέπει να ραγίσει ώστε να αναδυθεί η ταυτότητα.
Το έργο εξερευνά τη μεταμόρφωση όχι ως ολοκλήρωση, αλλά ως μια ασταθή κατώφλι μεταξύ του να γίνεις και της διάλυσης.